Są takie sztuki, które w rękach znakomitych aktorów i reżysera potrafią wyczarować na scenie prawdziwą magię. Kto się boi Virginii Woolf? Edwarda Albeego w londyńskim @sohoplace jest tego znakomitym przykładem. W inscenizacji Marianne Elliott, Gillian Anderson i Billy Crudup tworzą duet o ogromnej sile. To teatr, który potrafi rozbawić, zaskoczyć, a chwilę później boleśnie przypomnieć, jak wiele jesteśmy w stan
Punktem wyjścia jest pozornie niewinne spotkanie dwóch małżeństw. George, wykładowca historii, i jego żona Martha, córka rektora uniwersytetu, zapraszają do siebie młodego naukowca Nicka i jego żonę Honey. Jest późno, alkohol leje się strumieniami, a rozmowa szybko przeradza się w serię coraz bardziej wyrafinowanych prowokacji. Martha nie przepuszcza okazji, by upokorzyć męża, ale George, choć pozornie przyjmuje kolejne ciosy z rezygnacją, potrafi odpowiedzieć równie boleśnie. Młodsza para zostaje wciągnięta w grę, w której zasady zmieniają się zależnie od tego, kto akurat trzyma karty. Pod złośliwościami i pijackimi żartami kryje się opowieść o niespełnionych ambicjach, rozczarowaniu i złudzeniach, bez których niektórym trudno wyobrazić sobie życie.
Scenografia Miriam Buether od początku ustawia widzów w samym centrum wydarzeń. Siedzimy wokół okrągłej sceny, tuż obok aktorów. Ta przestrzeń przypomina ring, na którym czworo bohaterów toczy bezlitosną walkę. Nie ma tu bezpiecznego dystansu ani drogi ucieczki. Wyświetlane przed kolejnymi częściami napisy, między innymi Fun and Games, przewrotnie zapowiadają to, co wydarzy się za chwilę. U Albeego zabawa szybko przestaje być niewinna, a każda kolejna rozgrywka odsłania następną warstwę relacji między bohaterami.
W centrum tego pojedynku stoi Martha. Gillian Anderson jest drapieżna, charyzmatyczna i bezwzględna. Choć drobna, bez trudu podporządkowuje sobie całą scenę. Potrafi zranić spojrzeniem, rozbroić ciętą ripostą i uderzyć dokładnie wtedy, gdy przeciwnik najmniej się tego spodziewa. Jej Martha nie daje nikomu chwili wytchnienia. Anderson nie próbuje łagodzić charakteru bohaterki ani zabiegać o sympatię widzów.
Billy Crudup dotrzymuje jej kroku. Jego George sprawia wrażenie człowieka stłamszonego, pozornie pogodzonego z porażką i przyzwyczajonego do upokorzeń. Pod tą pozorną uległością kryje się jednak narastający gniew. George przypomina tykającą bombę. Uważnie obserwuje, potrafi prowokować i cierpliwie czeka na moment, w którym będzie mógł przejąć inicjatywę.
Josh Dylan tworzy wyrazistą postać Nicka, pewnego siebie młodego naukowca, który podejmuje grę z Marthą, nie doceniając jednak jej wyrachowania. Phoebe Horn jako Honey znakomicie wykorzystuje komediowy potencjał swojej postaci. Coraz bardziej pijana, mówiąca za dużo i tracąca kontrolę nad sytuacją, wnosi do spektaklu przewrotny humor. Cała czwórka tworzy świetnie zgrany kwartet. Aktorzy doskonale wyczuwają swoje tempo i potrafią wykorzystać każdą scenę do maksimum.
Siła tej inscenizacji tkwi w połączeniu znakomitego tekstu, precyzyjnej reżyserii Marianne Elliott i wyśmienitego aktorstwa. Pod błyskotliwymi dialogami i słownymi potyczkami kryje się bezlitosna analiza relacji, w których bliskość miesza się z pogardą, a znajomość cudzych słabości staje się najskuteczniejszą bronią. Albee nie wskazuje łatwo winnych ani nie pozwala wyłonić zwycięzcy. W miarę jak noc dobiega końca, coraz wyraźniej widać, że bohaterowie walczą nie tylko ze sobą, lecz także z własnymi rozczarowaniami i wyobrażeniami o życiu.
Przed nami jeszcze kilka teatralnych premier, na które czekamy w tym roku, ale Kto się boi Virginii Woolf? już teraz jest jednym z najmocniejszych kandydatów do tytułu spektaklu roku. A my wracamy na ten pojedynek po raz drugi, bo niektóre przedstawienia zasługują na więcej niż jeden wieczór.
Tak się składa, że doskonale znamy Londyn i po wielu latach podróżowania do londyńskiej stolicy możemy podpowiedzieć Ci jak zwiedzać Londyn sprytnie i bez wydawania fortuny. A jeśli nabierzesz ochoty na londyński teatr podpowiemy gdzie kupić bilety na wymarzony musical albo spektakl z gwiazdorską obsadą.