Są takie wieczory w teatrze, kiedy nie szukamy wielkich emocji, przełomowych interpretacji ani tematów, które będą nam towarzyszyć jeszcze długo po opuszczeniu widowni. Chcemy po prostu dobrze się bawić. I właśnie taką przyjemność oferuje Hay Fever Noëla Cowarda w Wyndham’s Theatre. To inteligentna, pełna wdzięku komedia, która przypomina, jak wiele uroku może mieć klasyczny teatr rozrywkowy.
Sztuka Cowarda z 1925 roku zabiera nas do wiejskiej rezydencji rodziny Bliss. Jej głową jest Judith, niegdyś gwiazda sceny, która przeszła na aktorską emeryturę, ale wciąż desperacko potrzebuje publiczności. Jej mąż David jest pisarzem, a dorosłe dzieci, Sorel i Simon, mają równie wybujałe osobowości i niewiele zainteresowania otaczającym ich światem. Kiedy każde z nich niezależnie zaprasza gościa na weekend, dom szybko zamienia się w scenę towarzyskiego chaosu. Gospodarze są tak pochłonięci własnymi dramatami, że zupełnie nie dostrzegają zakłopotania swoich gości.
Coward z właściwą sobie przewrotnością portretuje ludzi, dla których świat jest przede wszystkim sceną, a ludzie wokół - mniej lub bardziej cierpliwą publicznością. To komedia pomyłek, nieporozumień i znakomitych dialogów, oparta przede wszystkim na charakterach bohaterów i ich niepohamowanym egocentryzmie.
Jednym z powodów, dla których tak bardzo cieszyłam się na tę wizytę w Wyndham’s Theatre, był oczywiście Richard E. Grant. Po tylu latach regularnych wizyt w londyńskich teatrach wreszcie miałam okazję zobaczyć go na żywo. I trudno wyobrazić sobie lepiej dobraną rolę! Jako David Bliss, ekscentryczny, snobistyczny pisarz z arystokratycznymi manierami i wyraźnym przekonaniem o własnej wyjątkowości, Grant czuje się znakomicie. Jego charakterystyczna ekspresja, elegancja podszyta absurdem i komediowe wyczucie sprawiają, że każda scena z jego udziałem ma w sobie coś szczególnego.
Szkoda jedynie, że David nie pojawia się na scenie tak często, jak można by sobie życzyć, szczególnie w pierwszym akcie. Na szczęście każde jego wejście jest małą aktorską ucztą. Grant tworzy znakomity duet z Christine Baranski, która w roli Judith Bliss debiutuje na West Endzie. Jej bohaterka to była aktorka, która nawet w codziennych sytuacjach nie potrafi przestać grać. Jest kapryśna, spragniona uwagi i przekonana o własnym wielkim talencie.
Zespół aktorski na drugim planie nadaje przedstawieniu właściwe tempo i energię. Szczególnie wyróżnia się Ophelia Lovibond jako Sorel - zadziorna, świadoma własnego uroku i równie egocentryczna jak reszta rodziny. Lucy Karczewski jako Jackie wnosi do przedstawienia świetnie wyważony komizm, a Charles Edwards znakomicie wykorzystuje potencjał Richarda Greathama, jednego z nieszczęsnych gości. Warto zwrócić uwagę także na Nancy Carroll jako Myrę oraz Willa Close’a w roli Simona. Cała obsada dobrze odnajduje się w rytmie cowardowskiej komedii, w której pozornie niewinne rozmowy potrafią szybko zamienić się w towarzyskie potyczki.
Ważnym elementem przedstawienia jest scenografia Frankie Bradshaw. Przestronny salon wiejskiej rezydencji, eleganckie meble, dekoracyjne tkaniny, ciężkie zasłony i kryształowy żyrandol tworzą obraz zamożnego angielskiego domu, w którym wszystko chodzi jak w szwajcarskim zegarku. Oczywiście tylko pozornie. Wnętrze staje się niemal kolejnym bohaterem komedii, a jego nienaganna elegancja pozostaje w zabawnym kontraście z zachowaniem gospodarzy. Całość jest dopracowana wizualnie i bardzo przyjemna dla oka.
Londyńskie sceny pamiętają znakomite realizacje sztuk Noëla Cowarda, by wspomnieć choćby głośne Present Laughter z Andrew Scottem. Hay Fever w reżyserii Emily Burns nie osiąga jednak tego poziomu. To inscenizacja bez większych ambicji interpretacyjnych, która stawia przede wszystkim na sprawdzony tekst, atrakcyjną obsadę i dobrą zabawę. Przedstawienie rzadko zagląda pod powierzchnię idealnego świata rodziny Bliss. Nie próbuje wydobywać z tej historii nowych znaczeń.
Nie odbieram tego jednak jako zasadniczej wady. Nie każda wizyta w teatrze musi kończyć się długimi dyskusjami i rozważaniami nad ludzką naturą. Czasem wystarczy błyskotliwy tekst, kilka naprawdę udanych kreacji i dwie godziny spędzone w doskonałym towarzystwie. Hay Fever właśnie to zapewnia. To spektakl, z którego wychodzi się z uśmiechem, choć raczej nie z myślami, które będą nas prześladować następnego dnia.
Jeśli masz ochotę na lekki wieczór lub lubisz klasyczne komedie i chcesz zobaczyć Richarda E. Granta oraz Christine Baranski na scenie, warto dać tej produkcji szansę. Nie trzeba już koniecznie planować w tym celu wizyty w Londynie! Spektakl został zarejestrowany przez National Theatre Live i w przyszłym roku będzie można oglądać go również w kinach.
Wyndham's Theatre, London
Tak się składa, że doskonale znamy Londyn i po wielu latach podróżowania do londyńskiej stolicy możemy podpowiedzieć Ci jak zwiedzać Londyn sprytnie i bez wydawania fortuny. A jeśli nabierzesz ochoty na londyński teatr podpowiemy gdzie kupić bilety na wymarzony musical albo spektakl z gwiazdorską obsadą.